गारेगार

 


गारेगार
. . .
साधारण १९८९ ते १९९२ चा काळ असावा. आताच्या काळासारखी संपन्नता होती अशी नाही किंवा नव्हतीही. त्यातच आमचा पहिली ते चौथीचा कालावधी असावा. बालवाडीचा वर्ग जोतिबाच्या देवळात (कुलकर्णी बाई) इतर वर्ग मारुतिच्या देवळात व नंतर काही दिवसांत "जीवन शिक्षण विद्यामंदीर "मराठी शाळेत. तशीही शिकायला कमी पण रानामाळात राबनार्‍या कष्टकऱ्यांना दिवसभर मुलं "पार्क" करायचे हक्काच ठिकाण. डब्यात भाकरीभाजी देऊन आयामाऊली रान जवळ करायच्या.डब्यात बहुधा अंडयाची पोळी (ऑम्लेट) असेल तर देवळातल्या वर्गात मांसाहारी( नॉनव्हेज) वाले (आयसोेलेट) केले जायचे. आम्ही कायम व्हरांड्यात आयसोलेशन मधे असायचो. साधारण दुसरीच्या वर्गात असू दुपारच्या सुट्टीत हुंदडायला (बोंबलत)शाळेबाहेर यायचो.बाजारपेठेच्या तळावर येऊन इनमिन तिन पानपट्यात डोकावायचो.आंबे विकनार्‍या एका आज्जींपाशी जाऊन उगाच आंब्याची लाल पिवळा बुलांग अशी स्तुती करायचो.लक्ष चुकवून आंबा उचलून पळायचो.अन् दुसर्‍या दिवशीही निरागस निर्लज्जपणे पुन्हा तिच्यापाशी पुन्हा जाऊन बसायचो. कहर म्हणजे आजी स्वता:हून एकेक आंबा हातावर टेकवायची." पोरानू मागून खावांव चुरी(चोरी) करायची न्हाय."
अशाप्रकारचा आणखी एक अनुभव. त्यावेळी सायकलवरुन फिरत फिरत एक 'गारेगार'वाला आमच्याइकडे यायचा. त्यावेळी गर्द तांबड्या रंगाचं ' गारेगार ' बघुन तोंडाल्या सुटलेल्या पाण्याचं तोंडातच बर्फ होऊन जायचं. त्याची चार आणे , पन्नास पैसे किंमत ही देणे शक्य नसायचं . मग हे गारेगारवाले काका भुईमुगाच्या शेंग्यांच्या बदल्यात (Barter system) गारेगार द्यायचे. पण शाळेत असताना शेंगा तरी कुठुन उपलब्ध होणार.
मग आमच्या अधीरमनाने एक दिवस एक शक्कल लढविली. एकदा एका कुणबिनीने तिथे शेंगाचं वाळवण घातलं होत. मी कोणताही मुलाहिजा न बाळगता शेंगांनी खाकी चड्डीचे खिसे भरुन(चोरुनच की) नेऊन त्यांना दिले.
त्यांनी लगेच एक रसरशीत लालबुंद गारेगार खाल्लेलं आजही आठवतंय. ओघळणारं गारेगार शर्टला पुसलं जायचं.
शर्टही लालपांढरा होऊन जायचा. एव्हाणा घरी सदर प्रकार कळायचा. कानउघाडणी व्हायची. पण लक्षात कोण घेतो. सदर गारेगारवाले इतर हंगामात ,चुरमुरे चणेफुटाणे विकायचे.पण धंदा बंद ठेवायचे नाही. कमालीचं सात.ते अजूनही पूर्वीप्रमाणेच पांढरा शर्ट व पांढरा लेंगा या पेहरावात सायकलवरुन त्यांचा निळ्या गारेगारचा कंटेनर सायकलच्या रबरी ट्युबने बांधलेला घेऊन यायचे. नंतर अलीकडच्या काळात तब्बेतीमुळे त्यांनी एक दुचाकी घेतली. वय नक्कीच साठीपार अाहे पण धंदा आजही सुरुच आहे. साधारण २००९ ला नोकरीमधे असताना एका शनिवारी असेच कुठेतरी रस्त्याला भेटले मी आवर्जुन थांबलो.बोललो. " आपसूक दोन गारेगारच्या कांड्या त्यांनी दिल्या " मी पैसे द्यायची घाई करताच म्हणाले "ऐ जहागिरदार माझ्या फुड्यात नागवा हिंडलास लहानाचा मोठ्ठा झालांस " ठिव ती चिल्लर " माझा मित्र या वाक्यावर खो खो हसत सुटला.

त्यांची नुकतीच भेट झाली. गप्पा झाल्या. "मस्त चाल्लंय." या वाक्यामागं अनेक प्रकारची दु:ख व विवंचना लपवल्या असाव्यात. आताही ते थंड मिल्क चोकोबार विकत असतात. अर्थात तेही घेतलेच. . . . .
"बराय" म्हणाले अन् ते निघाले सुख दुख:ची बॅलन्शीट सांभाळत.

"आनंदराव डेरवणकर" त्यांच्या
जुन्या अनेक आठवणींनी क्षणभर गारेगार झालो.

सुविकोळेकर . . . 

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

स्वातंत्र्यवीर सावरकर

 स्वातंत्र्यवीर सावरकर: रणदीप हुडा अभिनीत चित्रपट पाहिला . दोन अडीच तासात एखाद्या थोर व्यक्तिमत्त्वाचे पैलू द्दश्य माध्यमातून समोर आणायचे म्हणजे मोठी आवाक्याबाहेरची गोष्ट असते.त्यात विदा सावरकर म्हणजे अशक्यच !! यापूर्वीही सुधीरजी फडके यांनी सुंदर प्रयत्न केला होताच.पुढे त्याची गुजराती आव्रृत्तीही निघाली. उत्तम!! भूतकाळात डोकावताना भारतमातेच्या थोर सुपुत्राच्या अजरामर कारकीर्दीचा धांडोळा घेताना कितीतरी बारीक सारीक गोष्टी चित्रपटात काळजीपूर्वक मांडल्यात. भयंकर प्लेगची साथ त्यात होणारे आप्तेष्टांचे म्रृत्यू. त्यातही भयंकर म्हणजे इंग्रजाधिकार्यांकडून महिलांवर होणारे अत्याचार. बालवयातील विनूचे मित्रमेळ्यातील जाणतेपण.तरुणवयातील विनायकची अभिनव भारत च्या माध्यमातून स्वातंत्र्याविषयीची उर्मी. जबरदस्तच !! हिंदु मुस्लीम ऐक्यातून आंग्ल सत्तेला लावलेला सुरुंग"१८५७ चे स्वातंत्र्य समर" या पुस्तकातून जगासमोर आणण्याचे अलौकिक काम विदांनी केले. यातूनच अनेक भारतीय क्रांतिकारकांनी ब्रिटीशअधिकार्‍यांचा खात्मा केला. लंडनमधील अटकेत जहाजाच्या पोर्टहोलमधून समुद्रात टाकलेली ऐतिहासिक उडी ...
Read more

मैत्र जीवांचे# शैलेश मोरे

 मैत्र जीवांचे# शैलेश मोरे तो भेटला तेव्हा पूर्वमाहितीनुसार वलयांकित होता. तो दिसला की बाजूला मित्रांचे अन मैत्रिणींचे कोंडाळे! एमेस्सी ला एकाच डिपार्टमेंटला आमचीओळख झाली.आम्ही मूळातच असेच खुशालचेंडू अन सातारचा म्हटल्यावर विषयच संपला.पण तो काहीना काही गोष्टीत प्रसिद्ध होता. मग त्या चाकोरीबाहेरच्या का असेनात. महाराष्ट्रच लोकसेवा आयोगाच्या परिक्षेचा अभ्यास करताना अभी नही तो कभी नही या प्रतिज्ञेवर ठाम. इकडे एमेस्सी लेक्चरला दांडी पडु लागली मात्र महाशय जे होइल ते बघू म्हणत राहुरीतील झाडांच्या सावलीत रट्टा मारत होते. शैलेश मोरे!! होय. कर्मधर्मसंयोगाने त्यांच्या प्रयत्नांना यश आले. देईल ती परिक्षा पास होत,राजपत्रित अधिकारी म्हणून स्थिरस्थावर झाले. त्यांच्या सोबतच्या बर्‍याच आठवणी आहेत.एकदा कॉलेजमधे क्रिकेटच्या नाईट मॅचेस होत्या ,आम्ही एकाच संघात होतो.अर्थात तेच कर्णधार होते.मला गोलंदाजीपण द्यायचे." नीट टाक नायतर कानफडीन" म्हणून दमपण द्यायचे. एकदा एका फलंदाजाने उंच चेंडू फटकावला. आम्ही दोघेपण अंदाज घेत होतो मला समोरुन शैलेश दिसताच मी म्हणालो " (कॅच) तुम्ही घ्या तुम्ही घ्या...
Read more

एक कँप अाठवणीतला: स्काऊट गाईड १९९६

 एक कँप अाठवणीतला: स्काऊट गाईड १९९६ आमच्या इयत्ता आठवीचा काळ म्हणजे ‍१९९६ असावे. आम्ही स्काऊट चे विद्यार्थी होतो. तेव्हा एक भन्नाट गोष्ट घडली.आमच्या शाऴेने आठवी ते दहावीच्या स्काऊट गाईड यांचा निवासी कॅंप तिन दिवस ठेवला होता. म्हनजे तिन दिवस शाळा नाही फक्त कॅंप व निसर्ग निवास!! तालुकास्तरीय कॅंप असल्याकारणाने अडूऴ ता पाटण येथील क्षेत्रपाल विदयालयाचे देखील विद्यार्थी सहभागी झाले होते. अगदी त्यावेळेसही त्या कॅंपला मुलीदेखील होत्या. अर्थात शाळेविषयी पालकांची विश्वासार्हताही तेवढी द्दढ होती. आजकाल जे समर कॅंप किंवा हिवाळी शिबिरं होतात त्याचा आद्यप्रकारच म्हणा! ! आमचे दोन संघ एकत्र केले होते वनराज व गजराज संघ. प्रमोद , पवन ,उमेश, प्रशांत , किशोर , सतिश, रुपेश असे बरेच मित्र आमच्या संघात होते.  शाळाच निसर्गाच्या सानिध्यात असल्याने रात्री अपरात्री थोडीशी भिती असेलही पण उत्साहाच्या पुढे भिती कोमेजुन गेली होती. तेव्हा बिबट्या वगैरेची भिती नसायची. साधारण टिपिकल त्रिकोणी तंबू उभारायचा त्यावेळी बैल गाठ, सूकर गाठ अशा गाठी स्काऊटमधे शिकवल्या जात त्याचा उपयोग तंबू उभारताना होत असे. त्यात आपले...
Read more