शेतकर्यांची पोरं उत्तरार्ध भाग अठरा
पहाटे पहाटे बाहेर गोठ्याकडे आबांचा व आईचा आवाज येत होता. उठू की नको या द्वंद्वात नितीन तसाच पडून राहिला. थोड्या वेळात पुन्हा जास्तच कुजबुज वाढू लागली.आईचा कातर आवाज येऊ लागला. मग मात्र तो डोळे चोळत उठला.बाहेर तिन चार जणांची गर्दी होती आबा डोक्याला हात लावून बसले होते. आई गोठ्यात हुमसुन रडू लागली होती. नित्याला कारण समजत नव्हते. बारीक भुवया करुन तो आईकडे गेला . त्याने नजरेनेच विचारले." का रडतेस" आईने मग दावणीत लाकडावर मान टाकलेल्या म्हशीकडे पाहिले. ते बघून नितीनला धक्काच बसला. म्हशीचे विस्फारलेले डोळे भेसूर दिसत होते पाय ताणलेले होते तोंडात फेस सद्रृष्य द्रव बाहेर आला होता. त्यांची दुधाची म्हैस अशी मरणासन्न पाहून त्यालाही वाईट वाटलं. हिच्याच दुधाच्या भरोशावर किमान घरखर्च व एस.टी.चा पास तरी निघायचा. पहाट संपली होती बहुधा उजाडलं होतं.आता काही माणसं हातात टमरेल सांभाळत बघत बघत जात होती.काही " जाऊन "आलेली मशेरी घासत तिथंच उभी होती. गर्दी बोलू लागली होती. "वैरणीतनं काय तरी पोटात गेल असंल" कुणीतरी म्हणालं "इच्चूकाटा न्हाय हिथं पर सांगता येत नाही...